باران بهاري

چند سخن از آلبرت انيشتين:

هیچ‌وقت چیزی رو خوب نمی‌فهمی مگر این‌که بتونی به مادربزرگت توضیحش بدی!

 تفاوت بین نابغه و کودن بودن در این است که نابغه بودن محدودیت‌های خودش را دارد.

دو چیز را پایانی نیست: یکی جهان هستی و دیگری حماقت انسان. البته در مورد اوّلی مطمئن نیستم!

انسان‌های باهوش مسائل را حل می‌کنند، نوابغ آن‌ها را اثبات می‌کنند.

 

 

خلاصه از بس كنكاش كردم در مورد اين آدمايي كه نقاشي خوب ذهني  كه سوژه در كنارشون نيست دارند ، آخر خودم  راهشو متوجه شدم. از كودكي از آدمايي كه نقاشي خوب (بدون سوژه  كه روبروشون باشه )  داشتند مي پرسيدم :چطور مي تونند نقاشي خوب بكشند. مطلب هم در اين مورد خونده بودم . همه اين موارد مي گفتند كه " خوب و دقيق بايد نگاه كني" . اما اونا نمي دونستند كه بايد يه مطلب ديگه هم اضافه كنند  و اون اين كه وقتي خوب نگاه كردي در حافظه ات بسپار . يعني بايد سعي بشه حافظه ديداري آدم تقويت بشه  و در اين صورته كه با به خاطر سپردن در خيال ، همانند اينكه كه سوژه روبروي آدم قرار داره و ديگه مشكلي براي نقاشي و يا طراحي كردن نيست. اگر اين حافظه ديداري تقويت بشه آدم مي تونه يه سوژه رو در ذهن  و خيال خودش به انواع و اقسام ديگه تغيير حالت بده و يه نقاشي و يا طراحي  خلق كنه.  پس براي اين كار لازمه:

۱- بايد خوب و دقيق  به سوژه نگاه كنيم

۲- سوژه رو در حافظه مان بسپاريم كه با تمرين و تكرار حافظه ديداري تقويت مي شه .

۳-پس از تقويت حافظه ديداري ، مي توانيم در تخيلمون سوژه رو تغيير حالت بدهيم و در ذهنمون تصوير رو نگه داريم و در اين صورت مثل اينه كه سوژه روبروي ماست و براحتي مي توانيم يه نقاش و يا طراح  هنرمند باشيم.

 

 

الان ساعت یکه  نیمه شبه. شب با سکوتش  آرامش با وقاری داره که این آرامش رو به ما هم منتقل می کنه و اصلا از انتقال هم گذشته و ما رو در بر می گیره  . سکوت توی روز رنگش و نوعش با سکوت توی شب فرق داره. سکوت شب خیلی عظمت داره که البته می دونم این عظمت اینقدر زیاده که همتون این رو احساس می کنید و نیازی به توضیح نیست. 

خوب حالا به فکرم رسید اینو بگم که اولا شب بخصوص سحر بسیار زیباست واقعا آدمو سحر(جادو) می کنه يعني راز آلوده .از اون استفاده کنید.اینو بخودم هم می گم. ثانیا  در چند پست قبلی در مورد نقش مهم تخیل نوشتم. عزیزان رفتار و عادات فکری انسان هم خیلی مهمه  و اونو دست کم نگیرید. که اگر عادات رفتاری مناسبی نداشته باشیم راه درستی انتخاب نکرده ایم. توجه کنید عادات رفتاری  تنها مربوط به افراد نیست . بلکه ممکنه این عادات رفتاری مربوط به یه فرهنگ و یا حتی مربوط به یه تاریخ خاص و یا مربوط به کل تاریخ بشر باشه. خوب حالا ممکنه معنی همه عادات رفتاری را بدونید بجز معنی عادت رفتاری و منشی که مربوط به  یه  فرهنگه و یا مربوط  به یه تاریخ خاص و یا مربوط به کل تاریخ بشره رو ندونید . خوب یعنی چی؟ یه مثال ساده می زنم  مثلا عادت وابستگی شدید به فرزند و غصه خوری بیش از حد برای اون  و نقش قربانی بازی کردن و در نهایت کل زندگی رو یکسره باختن- بخصوص از جانب مادران - مربوط به فرهنگ ماست . خیلی جاهای دیگه اینجوری نیست. البته منظورم داشتن روحیه خشن هم نیست. کما اینکه طبیعی دانستن منش خشک برای آقایان یه باور و یه عادت فکری مربوط به کل تاریخ بشره که این نیز به نوبه خود مردوده و انسان هایی که در جایگاه های بالای انسانی قرار دارند دارای عاطفه  هدایت شده بیشتری     هستند.

 

خوب الان یه عالم کار دارم . جای شما خیلی خالیه !!!باید خلاصه بنویسم و برم به کارام برسم . در مورد این که نگاه دقیق تری به مسائل داشته باشیم نظر شما چیه؟ آیا باید به ریزه کاریها توجه داشت یا نه جریانات رو به صورت کلی ببینیم؟همان طور که میدونید در بین عموم رایجه که آقایون بیشتر کلی نگر هستند وخانومها بیشتر جزیی نگرند. اما به نظر من ( من که می گم یعنی شما هم باز خودتون بررسی کنید.نظراتی که  می دم انشاءالله که درست باشه.) لازمه اظهار نظر درست و خوب دیدن یه قضیه صرف نظر از رعایت عدالت در اظهار نظر اینه که:

۱- شرط لازم :

الف- ریز دیدن مسائل است.

ب-بایگانی هر قضیه درفایل مخصوص خود در ذهن است.(داشتن نظم فکری ).

خوب تا اینجای ماجرا که باید اظهار نظر خانومها در مورد مسائل درست و بی نقص باشه. چرا این طوری نیتست. چون شرط کافی  برای اظهار نظر درست وجود نداره حالا شرط کافی چیه ؟ 

۲- شرط کا فی:

درست به هم وصل کردن جزییات پازل یه قضیه.

خوب بنابر این برای اظهار نظر درست در مورد یه قضیه شرط لازم و کافی به شرح بالا باید رعایت بشه.تا در مورد چگونگی یه قضیه و بررسی اون راه به اشتباه نریم. 

همه ما علاقمنديم بدانيم چگونه يه كار خلاق بوجود مي آد.خوب حالا  گذشته از اين كه  به اعتقاد من -همان طور كه در پست هاي گذشته نيز نوشتم- براي ايجاد كار خلاق يه فرد نمي تونه توي تمام كارها خلاق باشه و  روي يك الي چند   موضوع مي تونه خلاقيت داشته باشه و بگذريم از اين كه خلاقيت ما در جهت موضوع مورد علاقه ماست . و همچنين صرف نظر از اين كه بايد كنجكاوي زيادي خودبخود درونمون باشه و باز بگذريم از اين كه بايد دور و بر موضوع  بپلكيم و بررسي كنيم و خلاصه اين كه دغدغمون بايد باشه . اما در مرحله آخر  اون چيزي كه من تجربه كردم و به قول معروف دست گيرم شده  و راستش نمي دونستم درسته تا اين كه ديدم آدماي خلاقي مثل اديسون، راسل و... هم حرف منو مي زنند. و بنابر اين ديدم پس درست فكر مي كنم اينه كه اين مرحله چيزي نيست الا اين كه موضوع رو ديگه بايد رهاش كنيد و اصلا به موضوع فكر نكنيد. بعد از مدتي  در شرايط غير منتظره اي پاسخ و راه حل رو در مي يابيد.اين موضوع در زندگي نويسندگان ، مخترعان و ... ديده شده . بنابر اين عمل خلاق ، خودبخود و طبيعي است ، عمدي و ارادي نيست . سرودن اشعار  و بطور كلي آفرينش هاي هنري و اختراعات و ابداعات از طريق ايجاد فشار كاري به مغز و فكر حاصل نمي شود و بطور خودبخود است.  حالا علت چيست؟

علت اون اينه كه مغز خود آگاه  خودمون رو از زير فشار بار فكر كردن خلاص مي كنيم. و با آرامش اون اين بار مغز نا خودآگاه ما شروع به فعاليت مي كنه و وارد ميدون مي شه و يه دفعه راه حل و پاسخ سوال رو درمي يابيم.

 مشهوره كه اديسون وقتي در كارهاش در مانده می شد مي خوابيد و بعد از بيدار شدن جواب رو مي يافت.بنابر اين چگونگي بوجود  آمدن يك كار خلاق بدين شرحه:

۱-علاقمندي به موضوع-۲-كنجكاوي در مورد موضوع-۳-بررسي مستمر تا حد قابل قبول در مورد موضوع-۴-فكر نكردن به موضوع.

اين جا مي خوام براتون چند تا چيز رو بگم تا شما هم مثل من فكرتون يه چرخشي بكنه(اگه تا حالا نكرده):

۱-  تا مدت ها فكر مي كردم كه اگه سعي كنيم خوب باشيم و سعي كنيم خوب عمل كنيم خوشبختي رو بدست مي آريم. ولي حالا به اين نتيجه رسيدم كه بايد خوشبخت باشيم تا خوب باشيم و خوب عمل كنيم . يعني اين كه اگه از درون احساس خوشبختي نكنيم بعدش خودمون و زندگيمون و شرايطمون رو دوست نداريم .آدمي هم كه خودشو دوست نداره و احساس خوشبختي نمي كنه كه ديگران و ساير شرايط و اصلا هيج چيز رو دوست نداره . بنابر اين  نه مي تونه خوب باشه و  نه مي تونه خوب عمل كنه. بنابر اين لازمه كه تحت هر شرايطي هستيم حتما احساس خوشبختي كنيم.( براي اين كه احساس خوشبختي داشته باشيد سعي كنيد در حال زندگي كنيد . صحنه هاي حال راببينيد. اصوات حال رو بشنويد. چيزها را لمس كنيد. از ماجراي كوچكي براي خودتون ذوق و شوق ايجاد كنيد يعني همون ذوق و شوقي كه سر جريان كوچكي والدين ما در كودكي برامون ايجاد مي كردند. فراموش نكنيد كه همان طور كه در پست هاي قبلي نوشتم ما به خيلي از وقايع و شرايطي كه در كودكي داشتيم ، هم اكنون بيش از پيش به آن ها نيازمنديم. 

۲- بين اراده و تخيل كدام برنده است ؟شايد غالبا پاسخ رو اراده بدهند . اما به نظر من و خيلي از افرادي كه در اين خصوص بررسي كرده اند. تخيل برنده است . همانگونه كه در پست هاي قبلي نوشتم همانند دوران كودكي تخيل خود را گرد گيري كنيد و دوباره راهش بيندازيد.  

۳- اگر قصد ترك عادت بدي را داريد و يا  حتي اجراي  يك برنامه بلند كاري كه براي اجراي آن واقعا بايد همت كنيد ، با خود چه قولي مي بنديد؟ آيا با خود مي گوييد براي هميشه اين كار را ترك مي كنم و يا براي يك زمان طولاني برنامه كاري خود را اجرا مي كنم و يا با خود مي گوييد كه فقط براي يك امروز  اين كار  را ترك مي كنم و يا براي امروز برنامه كاري خودم رو اجرا مي كنم؟

خوب حالا اگر پاسخ شما اين است كه دوره طولاني را در نظر گرفتيد به احتمال زياد شكست مي خوريد.بلكه بايد هر روز به خود بگوييد فقط امروز برنامه ام را اجرا مي كنم .در اين صورت موفق خواهيد شد.