باران بهاري

زندگي چرخش اين عقربه هاست،

زندگي راز دل مادر من. زندگي پينه ي دست پدر است،

زندگي مثل زمان در گذر...

"گفتم اي عشق! من از چيز دگر مي ترسم / گفت آن چيز دگر، نيست دگر، هيچ مگو”        

آن "چيز دگر"  چيست كه زبان مولانا از بيان آن عاجز بوده؟ پس زبان قاصر است  و  ما نيز مثل دنياي حيوانات خيلي موارد اساسي رو نمي تونيم از طريق زيان با هم بيان كنيم.            

«اگر مي‌توانستم يک بار ديگر زندگي کنم آنوقت بيشتر سفر مي‌کردم. قله‌هاي بيشتري را فتح مي کردم، رودخانه‌هاي بيشتري را شنا مي‌کردم، به نقاط تازه‌تر مي‌رفتم و بستني‌هاي بيشتر مي‌خوردم. با مشکلات حقيقي رو در رو مي‌شدم و مشکلات خيالي را کنار مي‌گذاشتم .
مي‌دانيد، من از آن آدم‌هايي بودم که لحظه به لحظه عمرم را محتاط و عاقلانه و سالم زيستم.
اگر دوباره به دنيا مي‌آمدم تمام لحظات زندگي‌ام را از آن خود مي کردم.

من از آن آدم‌هايي بودم که هميشه با دماسنج و کيسه آب جوش و باراني و چتر سفر کرده‌ام. اگر دوباره بدنيا مي‌آمدم، سبک‌تر سفر مي‌کردم.
اگر زندگي از نو تکرار مي‌شد در سپيده‌دم صبح‌هاي بهاري با پاي برهنه به پياده روي مي‌رفتم و در پاييز تا دير وقت به خانه بر نمي‌گشتم، چرخ و فلک‌هاي بيشتري سوار مي‌شدم. طلوع خورشيد را بيشتر تماشا مي‌کردم و اوقات بيشتري را با بچه‌ها مي‌گذراندم ... فقط اگر زندگي تکرار مي‌شد.