خوب خیلی دلم می خواد که یه مسافرتی به مناطق حاره ای ، اقیانوسی ، صحرای کاراییب و از این قبیل داشته باشم . تعجب من در اینه که چطور ما ایرانی ها بیشتر دوست داریم به جاهای تفریحی که تراکم جمعیت در اونها زیاده و حالا می تونه این مکان تفریحی باشه مسافرت کنیم و مسافرت به جا های بکری مثل حاشیه یه اقیانوس و یا وسط خود اون اقیانوس راضیمون نمی کنه!!! من تصور می کنم که تفریح و مسافرتمون هم مثل سایر مسائل دیگمون به قول جامعه شناسان ناشی از "حرکت گله ای مونه" که بیشتر در کشورهای در حال توسعه وجود داره .جای تاسفه که روحیه ها به گونه ای نیست که خواهان دبدن یه عظمت بکر در طبیعت باشند و صرفا به دنبال مثلا خوش گذرانی با سایر جماعت حالا هر کجا شد باشه و هر کجا گله حرکت کرد ، حرکت می کنند.
+ نوشته شده در جمعه هفتم تیر 1387ساعت 15:26 توسط باران بهاري
|
" اما پيرمرده هي تكرار مي كنه كه من مي خوام برم ميرداماد. نگهبان مترو مي آد اون ها هم به همين منوال پيرمرده حرف خودشو مي زنه. دست آخر مدير مترو مي آد مي گه :" پدر جان اين مترو نمي ره ميرداماد ، متروي بغلي مي ره ميرداماد" با اين حرف پيرمرده براحتي از جاش بلند مي شه و مي ره واگن بغلي. خوب اين داستان حالا واقعي يا غير واقعي ، سعي بر اين موضوع داشته كه عملكرد به جاي يه مدير رو در يه موقعيت خاص نشون بده اما من اين جا يه كامنت دارم و اون اين كه درسته كه در نهايت مدير مترو به هدف خودش رسيد و موضوع به خوبي و خوشي حل شد. اما اين مدير اخلاق كسب و كار را در حرفه اش رعايت نكرده .يعني يه دروغ گفته كه مي تونست اون رو نگه . مثلا اگه فرد ديگري جاي اون بود كه مقيد به رعايت اخلاق كسب و كار بود جمله رو اين جوري مي گفت:" پدر جان متروي بغلي مي ره ميرداماد " در اين صورت ضمن اين كه دروغ نگفته بود ، اخلاق كسب و كار رو هم تا حد امكان رعايت كرده بود. 
