باران بهاري

یادم باشد که: او که زیر سایه دیگری راه می‌رود، خودش سایه‌ای ندارد.

یادم باشد که: هر روز باید تمرین کرد دل کندن از زندگی را.

یادم باشد که: زخم نیست آنچه درد می‌آورد، عفونت است.
یادم باشد که: در حرکت همیشه افق‌های تازه هست.
یادم باشد که: دست به کاری نزنم که نتوانم آن را برای دیگران تعریف کنم.
یادم باشد که: آنها که دوستشان می‌دارم می‌توانند دوستم نداشته باشند.
یادم باشد که: فرار؛ راه به دخمه‌ای می‌برد برای پنهان شدن نه آزادی.
یادم باشد که: باورهایم شاید دروغ باشند.
یادم باشد که: لبخندم را توى آیینه جا نگذارم.
یادم باشد که: آرزوهای انجام نیافته دست زندگی را گرفته‌اند و او را راه می‌برند.
یادم باشد که: لزومی ندارد همان قدر که تو برای من عزیزی، من هم برایت عزیز باشم.
یادم باشد که: محبتی که به دیگری می‌کنم ارضای نیاز به نمایش گذاشتن مهر خودم نباشد.
یادم باشد که: اندک است تنهایی من در مقایسه با تنهایی خورشید.
یادم باشد که: دلخوشی‌ها هیچکدام ماندگار نیستند.
یادم باشد که: تا وقتی اوضاع بدتر نشده! یعنی همه چیز رو به راه است.
یادم باشد که: هوشیاری یعنی زیستن با لحظه‌ها.
یادم باشد که: آرامش جایی فراتر از ما نیست.
یادم باشد که: من تنها نیستم ما یک جمعیتیم که تنهائیم.
یادم باشد که: برای پاسخ دادن به احمق، باید احمق بود!
یادم باشد که: در خسته‌ترین ثانیه‌های عمر هم هنوز رمقی برای انجام برخی کارهای کوچک هست!
یادم باشد که: لازم است گاهی با خودم رو راست‌تر از این باشم که هستم.
یادم باشد که: سهم هیچکس را هیچ کجا نگذاشته‌اند، هر کسی سهم خودش را می‌آفریند.
یادم باشد که: آن هنگام که از دست دادن عادت می‌شود، بدست آوردن هم دیگر آرزو نیست.
یادم باشد که: پیشترها چیزهایی برایم مهم بودند که حالا دیگر مهم نیستند.
یادم باشد که: آنچه امروز برایم مهم است، فردا نخواهد بود.
یادم باشد که: نیازمند کمک‌اند آنها که منتظر کمکشان نشسته‌ایم.
یادم باشد که: هرگر به تمامی ناامید نمی‌شوی اگر تمام امیدت را به چیزی نبسته باشی.
یادم باشد که: غیر قابل تحمل وجود ندارد.
یادم باشد که: گاهی مجبور است برای راحت کردن خیال دیگران خودش را خوشحال نشان بدهد.
یادم باشد که: خوبی آنچه که ندارم این است که نگران از دست دادن‌اش نخواهم بود.
یادم باشد که: وظیفه من این است؛ حمل باری که خودم هستم تا آخر راه.
یادم باشد که: در هر یقینی می‌توان شک کرد و این تکاپوی خرد است.
یادم باشد که: همیشه چند قدم آخر است که سخت‌ترین قسمت راه است.
یادم باشد که: امید، خوشبختانه از دست دادنی نیست.
یادم باشد که: به جستجوى راه باشم، نه همراه.

درك اين معنا كه " اول آخر و آخر اول است " يكي از كليد هاي اساسي رهايي است. 

برخي اوقات خوردن لگدي از پشت

برداشتن قدمي به جلوست 

بی حسرت از جهان نرود هیچ کس بدر

                                                  الا شهید عشق به تیر از کمان دوست

این جمله رو قبلا چند بار خونده و شنیده بودم . ولی امروز دوباره شنیدم و حسابی چسبید و تا خونه که رسیدم فکر کنم هزار بار تو دلم خوندمش .

معاشرت بر دانايي مي افزايد اما تنهايي مكتب نبوغ است.

"گيبون"

باران باش و مپر س پياله هاي  خالي از آن كيست....؟

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد		صبر و آرام تواند به من مسکین داد
وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت		هم تواند کرمش داد من غمگین داد
من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم		که عنان دل شیدا به لب شیرین داد
گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست		آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد
خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن		هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد
بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی		خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد
در کف غصه دوران دل حافظ خون شد		از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد		صبر و آرام تواند به من مسکین داد
وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت		هم تواند کرمش داد من غمگین داد
من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم		که عنان دل شیدا به لب شیرین داد
گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست		آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد
خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن		هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد
بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی		خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد
در کف غصه دوران دل حافظ خون شد		از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد		صبر و آرام تواند به من مسکین داد
وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت		هم تواند کرمش داد من غمگین داد
من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم		که عنان دل شیدا به لب شیرین داد
گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست		آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد
خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن		هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد
بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی		خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد
در کف غصه دوران دل حافظ خون شد		از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد

 

 

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد		صبر و آرام تواند به من مسکین داد
وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت		هم تواند کرمش داد من غمگین داد
من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم		که عنان دل شیدا به لب شیرین داد
گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست		آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد
خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن		هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد
بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی		خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد
در کف غصه دوران دل حافظ خون شد		از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد		صبر و آرام تواند به من مسکین داد
وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت		هم تواند کرمش داد من غمگین داد
من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم		که عنان دل شیدا به لب شیرین داد
گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست		آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد
خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن		هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد
بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی		خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد
در کف غصه دوران دل حافظ خون شد		از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد

) حیات خوابی است و محبت رویای آن.

2) پشیمانی اولین گام برای پوزش است .

3) عشق حیات عاشق را تشکیل می دهد والا معشوق بهانه است.

4) به خاطر داشته باشید که امروز همان فردایی است که دیروز درباره آن نگران بودید . از خود بپرسید اقلاًَ این چیزی است که درباره آن نگرانم به وقوع پیوست یا خیر ؟

5) خوشبختی میان پرده بدبختی است .

6) فرهنگ رودخانه ای است به قدمت تاریخ .

7) خوشبختی یک احساس است که می توان آن را تولید کرد.

8) خداوندا ، نمی توانیم از تو چیزی بخواهیم ، که تو نیازهای ما را می دانی ، پیش از آنکه در ما پدیدار شود .

9) اولین گام در راه آگاهی، درک جهل است .

10) نشانه مهارت ، دانستن بیشترین ها در مورد کوچکترین هاست .

11) در سقوط افراد در چاه عشق ، قانون جاذبه تقصیری ندارد .

12) حکایت جالبی است که فراموش شدگان ، فراموش کنندگان را هرگز فراموش نمی کنند .

13) دوستان خوب، مانند ستارگان آسمانند ، گرچه بعضی اوقات دیده نمیشن ، ولی همیشه وجود دارند .

14) ای زیبا خود را در عشق بیاب نه در چاپلوسی آینه .

15) زن همیشه سن خود را از تاریخ ازدواج حساب می کند نه تاریخ تولد . (اُرد بزرگ)

16) سلاخی را دیدم زار می گریست ، به قناری کوچکی دل بسته بود .

17) هنگامی که صفتی را در دیگران نمی پسندی به اصلاح مشکل در خود بپرداز.

18) با گریه به دنیا می آیی اما چنان کن که با خنده از دنیا بروی .

19) اگر حسادت خاصیت سوختن داشت دیگر احتیاج به هیچ سوخت دیگری نبود .

20) همه می خواهند بشریت را عوض کنند ولی دریغا که هیچ کس در این اندیشه نیست که خود را عوض کند . (تولستوی)

21) کسی که به شما تملق می کند ، یا سرتان کلاه می گذارد یا امیدوار است که بگذارد .

22. فرصت را افسوس که جوان نمی داند و پیر نمی تواند . (حجازی)

23) یگانه داوری که گناه ما را هر چه باشد می بخشد مادر است .

24) برده فقط یک آقا دارد ، اما شخص طماع نسبت به هر کس که او را یاری کند برده است . (امرسون)

25) برای کسی که زندگی درونیش غنی است ، اشعه مختصر آفتاب بیهوده می درخشد . (داستایوسکی)

26) نیمه اول زندگی صرف انتظار کشیدن برای نیمه دوم و نیمه دوم صرف حسرت خوردن برای نیمه اول .